Pierwszy w Polsce ciąg technologiczny laminowania płytowych tworzyw drzewnych uruchomiono w roku 1962 w Zakładach Płyt Wiórowych i Pilśniowych w Rucianem-Nidzie. Przyjęto tam technologię laminowania z chłodzeniem według systemu opisanego przez Enzensbergera. W ciągu następnych lat do założeń technologicznych wprowadzono zmiany mające na celu usprawnienie produkcji i poprawę jakości wytwarzanych płyt laminowanych. W roku 1965 w ZPW w Suwałkach uruchomiono prasę do laminowania płyt wiórowych, a w roku 1971 w ZPW w Szczecinku ciąg laminowania wyposażony w urządzenia produkcji krajowej sklejka szalunkowa. W każdym z tych zakładów do wytycznych technologicznych wnoszono poprawki i zmiany, które miały charakter bądź fragmentarycznych uaktualnień technologii (wprowadzenie nowych opracowań żywic impregnacyjnych), bądź doraźnych zmian technologicznych, np. temperatury w sekcjach suszących impregniarek. W rezultacie stosowana technologia laminowania płyt z chłodzeniem, choć ogólnie w dalszym ciągu polegająca na założeniach Enzensbergera, w wielu istotnych szczegółach różniła się od niej znacznie.Zadaniem działu kondensacji jest wytwarzanie żywic aminowych będących surowcem do nasycania papierów. W dziale tym produkuje się dwa rodzaje żywic impregnacyjnych:
- mocznikowo-melaminowo-formaldehydową (BRW),
- melaminowo-formaldehydową, modyfikowaną (MF). Polikondensację żywic prowadzi się w reaktorze, którego schemat przedstawiono na rys. 10-4. Reaktor ma kształt cylindryczny
z dnem półokrągłym; jest zaopatrzony w zawór spustowy 1, pokrywę 2 i mieszadło 3. Pokrywę przykręca się śrubami 4. W pokrywie są umieszczone dwa wzierniki 5, kieszeń na termometr 6, ciśnieniomierz 7, króciec do pobierania próbek 8 i układ połączeniowy z chłodnicą 9. Mieszadło kotwicowe jest napędzane silnikiem elektrycznym 10, za pośrednictwem przekładni zębatej meble kuchenne. Parę grzejną lub wodę do chłodzenia doprowadza się do płaszcza 11. Wodę doprowadza się przewodem 13, a parę przewodem 12. Reaktor jest umieszczony na podstawie 14.